Σύμφωνα με τον Παγκόσμια Οργανισμό Υγείας, η αναπηρία ταξινομείται ως:

«κάθε απώλεια ουσίας ή αλλοίωσης μιας δομής ή μιας ψυχολογικής, φυσιολογικής ή ανατομικής λειτουργίας»

«σε κάθε μερική ή ολική ελάττωση της ικανότητας να επιλέγουμε μια δραστηριότητα με ένα συγκεκριμένο τρόπο ή μέσα στα όρια που θεωρούνται ως φυσιολογικά για ένα ανθρώπινο ον»

 «αποτέλεσμα μιας ανεπάρκειας ή μιας ανικανότητας που περιορίζει ή απαγορεύει την εκπλήρωση ενός φυσιολογικού ρόλου που είναι ομαλός (ανάλογα με την ηλικία, το φύλο, τους κοινωνικούς και πολιτιστικούς παράγοντες) για το άτομο αυτό».

Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία που δημοσίευσε η Εθνική Συνομοσπονδία Ατόμων με Αναπηρία θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι ανησυχητικά. Αναφέρει ότι «το 70% των ατόμων με σοβαρή αναπηρία 16-64 ετών δεν είχε καμία καλλιτεχνική ενασχόληση τους τελευταίους 12 μήνες». Ο τρόπος ζωής των ατόμων με αναπηρία χαρακτηρίζεται πιο δύσκολος και σίγουρα με εμφανή τάση περιθωριοποίησης συγκριτικά με τα άτομα χωρίς αναπηρία.

Τα δεδομένα δείχνουν ότι η συμμετοχή των ατόμων με αναπηρία στη κοινωνική, οικονομική, πολιτιστική και πολιτική ζωή είναι πρακτικά πολλές φορές αδύναμη εώς ανέφικτη στην Ελλάδα. Αυτοί οι τομείς συμβάλλουν στην ψυχοκοινωνική ανάπτυξη του ατόμου, στην εξέλιξη της προσωπικότητας του και την ομαλή ένταξη του στο κοινωνικό σύνολο. Ο ρόλος της οικογένειας και του σχολείου φέρει πρωταγωνιστικό ρόλο για τη καταπολέμηση του στίγματος και των στερεοτύπων.

Να αναλάβουμε όλοι ενεργό ρόλο! Έχουμε ευθύνη να συνδράμουμε με ενσυναίσθηση για την καλύτερη ποιότητα ζωής και για την ανεξάρτητη διαβίωση τους. Να κινητοποιηθούμε ατομικά και συλλογικά ώστε να εξασφαλίσουμε αξιοπρεπείς συνθήκες ζωής, καταπολέμησης φτώχειας και κοινωνικού αποκλεισμού, πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας και συναφείς δομές, σε ψυχαγωγικού τύπου προγράμματα (μουσικά , θεατρικά κ.α.) καθώς και να αγκαλιάσουμε τους ανθρώπους που παρέχουν την αδιάκοπη υποστήριξη τους στα άτομα με αναπηρία. Μερικές φορές στο οικογενειακό περιβάλλον τους παρατηρούνται στοιχεία ενοχής, κατάθλιψης απόρριψης και έντονης ψυχικής κόπωσης. Και οι δύο ομάδες είναι φωτείνα παραδείγματα δύναμης και θέλησης. Να μην απομονώνονται, να απευθυνθούν για βοήθεια, ας καταργήσουμε το στίγμα!

Γι’ αυτό το λόγο τα άτομα είτε με σωματική είτε με ψυχική αναπηρία που βιώνουν αυτή την καθημερινότητα όπως και οι οικογένειες τους χρειάζονται ένα πλαίσιο ψυχοκοινωνικής υποστήριξης.

Η επαφή τους με έναν ειδικό ψυχικής υγείας θα συνδράμει για την  ανακούφιση και την ισχυροποίηση των δυνατοτήτων τους μέσω  υπηρεσιών συμβουλευτικής, ψυχοθεραπείας, ψυχιατρικής ανάλογα με τις ιδιαίτερες ανάγκες του ατόμου και της οικογένειας του.

Στο ιατρειό μας κάνουμε κάθε δυνατη προσπάθεια ώστε να πολεμήσουμε το στίγμα της αναπηρίας είτε σωματικής, διανοητικής είτε ψυχικής. Για εμάς δεν αποτελούν τα άτομα με αναπηριά ‘’μία άλλη όμαδα’’. Ένα από τα βασικά κριτήρια για την εύρεση και διαμόρφωση του χώρου μας ήταν να υπάρχει πρόσβαση για αναπηρικό αμαξίδιο κιόλας από την κεντρική είσοδο του κτιρίου μέχρι το χώρο της ιατρού με άμεση πρόσβαση για Ι.Χ/αναπηρικό αυτοκίνητο ακριβώς έξω από την κεντρική είσοδο του κτιρίου στο οποίο εδρεύει το ιατρείο μας και συμβατό ανελκυστήρα.

Σε περίπτωση μη εύρεσης στάθμευσης για την προγραμματισμένη επίσκεψη σας, αναλαμβάνουμε εμείς το κόστος ιδιωτικής στάθμευσης. Υπάρχει ακόμη η δυνατότητα κατ’οίκον επίσκεψης από την ιατρό ή την επιστημονική της ομάδα.

Πηγή: Εθνική Συνομοσπονδία Ατόμων με Αναπηρία, Π.Ο.Υ.